۲)  دو

ادامه ی ترانه ی قبلی

يادش بخير اون موقع ها

دوچرخه بازي تو كوچه

وقتي گرسنمون مي شد

سنجد و نون و كلوچه !

حالا ولي چي ؟ ببينيد!

خيابونا تون باريكه

سرويساي  مدرسمون

همش توي ترافيكه!

آهاي عمو كوهي يكي

حرف منو نمي خونه

تو از دل خدا مياي

خدا هم اينو مي دونه؟

اصلا چرا چنگ خدا

ديگه صداش در نمياد؟

نكنه كه چنگ اونم

مثله همه رفته به باد؟

همبازي بچگيام

مانكن ويترينا شده

بعضيا نفرين مي كنن

بعضيا هم مي گن مده!

كد رو نقابا مي ذ ارن

آدما يه جوري شدن !

واسه كلاه هم ديگه

ماموراي زوري شدن!

هي به سرت مي زنه كه

تو هم نقابي بزني

خودتو هي جا بزني

تا هي نگن تو ..... يه زني!

.

.

.

يكي شبيه تو داره

يواش يواش پا مي گيره

يكي شبيه نسل من

امروز و فردا مي ميره

گرگمو گله مي برم

چوپون دارم نمي ذارم

گرگمو گله مي برم

هر چي كه فكر كني دارم

   یک ۱) 

واسه دل اين آدما  

يه خط و هرگز مي ذارم

از اين به بعد روي سرم

كلاه قرمز مي ذارم 

مرواريداي بچگيم

توي صدف جا نمي شن

بايد به دريا بزنم

هر چي مي خوان بگن بگن!

گرگمو گله مي برم

چوپون دارم نمي ذارم

گرگمو گله مي برم

هر چي كه فكر كني دارم

هر طرفي كه مي زنم

ديوارا هي قد مي كشن

روي درخت خونمون

گنجشگكا سد مي كشن

آي حاج  آقا ! آي حاج خانم !

امتحانش مجانيه

بيكاريه داداش عليم

مثله جنون آنيه!

برجكاي پروازتون

برجاي پرتابمونه

اگه بخوايم كاري كنيم 

همش مي گين اين همونه!...

هر كسي رو كه مي بيني

منتظره يه آمينه

تموم خون و خونتون

واسه همين ورامينه

   و موج ها انگار دریا را تمرکز داده اند

 پس گوش ماهی ها چه چیزی را به من پز داده اند؟

   خورشید می داند که موجودات ساحل به خدا...

   ... با دست هایی استخوانی شاخه ای رز داده اند

پنجره مي بافم 

  از موهاي  باغچه ای ام

.

.

ميان سال ها 

همراه خورشيدهايي كه زمين نمي شوند

حرف هايي دارم

حرف هايي  از خوشبختي ام

زير باران

.

.

طوفان هاي ساحلي!

اگر يافتم

نسبتي را با دريا  

تا اطلاع ثانوي  مسدود نگاه داريدم

.

.

سنگ ها صدا مي كنند

پنجره اي مي شكند

و غروب تو مي فهمي

باغچه ها دروغ نمي گويند

مرا پرسي كه چوني ؟‌چونم اي دوست؟

جگر پر درد و دل پر خونم اي دوست

حديث عاشقي بر من رها كن

تو ليلي شو كه من  مجنونم اي دوست

به فريادم ز تو هر روز فرياد

از اين فرياد روز افزونم اي دوست

شنيدم عاشقان را مي نوازي

مگر من زان ميان بيرونم اي دوست؟

نگفتي گر بيفتي گيرمت دست ؟

از اين افتاده تر كا كنونم  اي دوست!

غزل هاي ((نظامي)) بر تو خوانم

نگيرد در تو هيچ افسونم اي دوست

                                   نظامي گنجوي

           نام كامل:

    (حكيم جمال الدين ابو محمد الياس                               

 بن يوسف بن زكي بن مؤيد نظامي گنجوي )                         

آثار نظامي يا همون پنج گنج او :  مثنوي (( مخزن الاسرار))،  منظومه

خسرو و شيرين ، منظومه ليلي و مجنون ، مثنوي ((اسكندر نامه)) ،

مثنوي (( بهرام نامه )) يا (( هفت پيكر)) يا ((هفت گنبد)) ،....

او در گنجه متولد شده و جالب اينه كه هيچ وقت از اون شهر بيرون نرفته

قابل توجه دنيا ديده هاي نادون!

عران  در اشعارش موج مي زنه چرا كه اصلا او آدم  زاهد و اهل

اعتكافي بوده

قابل توجه دنيا ديده هاي معتكف!

و از ميان شاعر هاي زمان خودش  فقط با خاقاني  ارتباط داشته 

قابل توجه دنيا ديده هاي معتكفي كه اسم همه هنرمنداي معاصرو

شمارشون توي موبايل هاشونه و ادعاي ارتباط عمومي دارن!

او در فوت خاقاني چنين گفت:

همي گفتم كه خاقاني  دريغاگوي من باشد

دريغا من شدم آخر دريغاگوي خاقاني !

او سرانجام در همان شهر خاك شد !!!!!!

قابل توجه دنيا ديده هاي معتكف  با ارتباط عمومي بالا كه مقبره

خونوادگي دارن !

از اينكه وقتتون رو در اختيار اين اطلاعات گذاشتيد پشيمون نمي شين

 (( نترسيد از اينكه وقت رو از دست مي ديد

هميشه اين وقته كه ما رو از دست مي ده ))

ديالوگ يكي از هنر پيشه هاي فيلم جايي ديگر

با تشكر

        باران  خورشيدي

باز مي گردم

با زخمي كه خورده ام

و نمي توانم لاي گندمزار بكارمش

.

.

.

دوستت دارم

و در برابرت

ايستادگي درختانم را

اره خواهم كرد

.

.

.

كوه ها جلب تواند

مرا به كوهستان بدوز

كوهستان با خودي ها كاري ندارد

و من

حس خواهم گرفت

حس موجودي خوش بخت را

كه نا گهان  ميان ابرها

مي ميرد

             من مثل رودم یا که نه ! خواب کویرم

              ای کاش می شد بوی تکراری نگیرم

               افسوس تنها تر شدم با این سکوتم

                  من هم حماقت کردنم را می پذیرم

                    اما همان لحظه  همان ساعت  همان جا

                       در پشت ماهی که نمی تابد اسیرم

                    تو قبل تر ها   سال ها پیش از همین ها

                     جا مانده ای در روسری های حریرم

                    وقتیکه رفتی پشت پایت با نگاهی

                       من قول دادم توی دریا ها بمیرم

                                                            باران

                     كوير را در آب

         و غروب را با پاهاي آويزان

             نمي فهمم

   .

    .

       .

        زنجير يا طناب ؟؟

            چه فرق مي كند

           دستانم كه بسته است

        زني در مترو خمار مي ماند

           جابجا نمی شوم

               هرچه می خواهی ببین

                   من برای گیس های بریده ام

                              فلسفه ای نبافته ام